منش جلال کنش بود. عمل و نظر سالهاست که در ادب فارسی، دو مقوله دورافتاده از یکدیگرند...

جلال اندیشمند تنها محقق و مولف نبود. به تفکر در خلوت نمی اندیشید، بلکه تحقق تفکر را در تعارض با جهان پیرامون خود می جست.