روز از نیمه گذشته است و آفتاب كه رفته رفته به سرخی می‌گراید، كنار رودخانه و شیار دره‌ها را رها می‌كند و خود را از دامنه‌ی تپه‌ها به جانب قله‌ها می‌كشاند. بچه‌های لشكر كرمان‌ و زاهدان منتظرند تا سیطره‌ی پر راز و رمز شب كامل شود و فرمان حمله صادر گردد. اگر برای اهل ظاهر، روز و شب جز چرخش كره‌ی زمین بر گرد خویش و در مدار خورشید هیچ چیز در خود نهفته ندارد، اما برای اهل راز، این شب، شب هجرت از پرستش نفس به پرستش رب است. كره‌ی زمین در طواف نور است و اگر بر گرد خویش نیز می‌چرخد، تمثیلی از این معناست كه: «من عرف نفسه فقد عرف ربه.»(١) بگذار اهل ظاهر در جنگ جز ترس و مرگ نبینند؛ ما این جنگ را دری از درهای بهشت می‌دانیم كه خداوند جز بر خاصه‌ی اولیای خویش نمی‌گشاید و اینچنین، حال ما حال عاشقی است كه به سوی معشوق می‌رود. كجا دانند حال ما سبكباران ساحل‌ها؟