پاییز ١٣٦٦، خلیج فارس‌ ‌‌اكنون ما در آغاز مرحله‌ی تازه‌ای از سیر تكاملی انقلاب اسلامی قرار گرفته‌ایم. به‌راستی اگر آمریكا در خلیج‌فارس حضور نمي‌یافت، چگونه ممكن بود كه ما نیروهای خویش را با این شتاب و بدین گستردگی سازماندهی كنیم و در فاصله‌ای بسیار كوتاه به تجربیاتی اینچنین ارزشمند در نبرد دریایی دست یابیم؟ انقلاب اسلامی به عنوان یگانه مظهر حق در جهان امروز، تنها در نبرد رو در رو با باطل است كه به تمامیت مي‌رسد و اینچنین، رو در رویی ما با آمریكا به عنوان مظهر بزرگ شیطان اجتناب‌ناپذیر و حتمی است. اگرچه هنوز شیطان بزرگ بر این قصد نیست كه پای در عرصه‌ی آن نبرد سرنوشت بگذارد، اما به هر تقدیر، مبارزه‌ی كنونی ما با آمریكا در خلیج‌فارس مبین این حقیقت است كه نور انقلاب اسلامی با سرعتی بسا بیش‌تر از آنچه بتوان تصور كرد، پهنه‌ی سیاه شب جاهلیت را تسخیر مي‌كند و پیش مي‌رود. وقتی انقلاب اسلامی توانسته است تنها در مدت نه سال، از زمستان سال ١٣٥٧ تاكنون، به مرحله‌ای از تكامل خویش دست یابد كه آمریكا را به دخالت نظامی وادار كند، چه بسا كه صیرورت انقلاب خیلی زودتر از آنچه ما انتظار داریم به مراحل انتهایی رشد و تمامیت خویش نزدیك شود. اكنون در جست‌وجوی حقیقت تاریخی انقلاب، شایسته است كه یك بار دیگر از این نظرگاه تازه به گذشته‌ها بنگریم و ببینیم ریشه‌ی این شجره‌ی طیبه، به مصداق قرآني‌اش _ «تؤتی اكلها كل حین»(١) _ در كدام خاكِ بارور روییده است. گذشته‌ها محل تحقق اراده‌ی آفریدگار و مظهر و مجلای سنت‌های تغییرناپذیر آفرینش است و اینچنین، در جست‌وجوی فردا، چه چیز بهتر از آنكه در گذشته‌ها نظر كنیم و حقیقت خود را در این آیینه‌ی عبرت بیابیم؟