برگرفته از فیلم "پیام امیر و یادگار حسن" - 2

دوربین ابزاری بیش نیست. چشمی دوربین بر چشم امیر است و این اوست كه پیام خویش را از زبان دیگران ابلاغ می‌كند. جماعتی بیش از یك‌صدهزار نفر از سراسر ایران گرد آمده‌اند و به سوی ورزشگاه آزادی در حركتند، و امیر از پشت دوربین در جست‌وجوی كسانی است كه بتوانند از عهده‌ی ابلاغ پیام او بر آیند، و مگر پیام امیر چیست؟ وقتی دوربین شهید امیراسكندر یكه‌تاز، از میان آن جماعت دلباختگان كه مثل پروانه‌هایی عاشق نور به سوی شمس نیر حسین‌(ع) می‌شتابند، جانبازی را می‌یابد كه با وجود آنكه یك پایش را در راه خدا باخته است بار دیگر مشتاقانه به جبهه‌ها می‌شتابد، پیام امیر، پیام دلباختگی است كه از زبان آن جانباز ابلاغ می‌گردد. وقتی امیر می‌كوشد كه از زبان تصویر، حقیقت حضور امت را در صحنه‌های حق بیان كند، پیام امیر، پیام حضور است؛ حضوری دائم، گسترده و خستگی‌ناپذیر.